Ik mag de rol van voorzitter van het Bestuur van de Stichting Les Oiseaux Bleus vervullen.
In 1991, tijdens een studiereis georganiseerd door de kinderarts Piet van der Straaten voor mensen uit het Delftse onderwijs, in aanraking gekomen met de mensen uit de regio Le Kef. Aantekeningen uit mijn dagboek:
15-10-1991 "Een schokkende ervaring voor mij is de "stille" afwezigheid van gehandicapte leerlingen op de scholen die wij bezoeken. Waar zijn ze? Hoe brengen zij de dag door? Hoe ziet hun toekomst eruit?"
15-10-2002 "Na een indrukwekkende minuut stilte, vanwege de begrafenis van Prins Claus, knipt de directeur Sociale Zaken, in aanwezigheid van Lofti, Sabri, Ans, Astrid, John en Paul, het officiële lint door. De eerste fase van El Wifek is een feit!!"
Werken in het onderwijs op verschillende scholen heb ik altijd gecombineerd met studie. Na de studie orthopedagogiek maakte ik de keus voor management.
Advies "geef onvoorwaardelijk het beste van jezelf om het beste in anderen tot ontwikkeling te brengen!" Ik ben gehandicapt (spastische verlamming) en zit in een elektrische rolstoel. Ik help/ ondersteun de andere vrijwilligers in het project door gebruik te maken van mijn eigen ervaringen.
Ik wil een voorbeeld zijn voor o.a. de leerlingen, ouders, personeel van de school 'El Wikef' en voor vele anderen in Tunesië. En laten zien dat je ondanks je beperkingen, toch veel kunt doen en bereiken, samen met de mensen om je heen.
In 1998 ben ik met een groep van drie oud-leerlingen van de Maurice Maeterlinckschool in Delft op werkbezoek in Le Kef, Tunesië geweest. De school bevond zich toen op een heel kleine locatie. Wat ik daar zag, greep mij zo aan dat ik graag mee wilde helpen om de kinderen een betere toekomst te geven.
Ik heb op de Maurice Maeterlinckschool gezeten. Dat is een school voor speciaal onderwijs aan leerlingen met een lichamelijke of meervoudige handicap of langdurig zieke leerlingen. Sinds 1990 ben ik cliënt van tyltylactiviteitencentrum 'Vuurvogel' in Den Haag. Ik voer veel werkzaamheden uit met behulp van aanpassingen (bijv. een hoofdspriet waarmee je kunt tekenen, computeren, enz.) Deze kennis en ervaringen gebruik ik ook voor het werken in Tunesië. Ook mijn eigen ervaringen betreffende logopedie, fysiotherapie en ergotherapie komen van pas in dit vrijwilligerswerk.
"Door stap voor stap aan het project te werken met de mensen aldaar, kom je tot de beste resultaten".

Mijn functie binnen het project is coördinator. Als contactpersoon tussen de stichting, de jonge mensen en de Tunesische vrienden die daaraan meewerken, heb ik in al die jaren vele bijzondere ervaringen opgedaan. Ik werk graag vanuit een universele humanitaire en religieuze levenshouding, gericht op concrete actie, uit respect en liefde voor mensen.
Nadat de toenmalige directeur van de Maurice Maeterlinckschool in 1991 een bezoek aan Le Kef had gebracht, ben ik in 1992 als lerares van de Maurice Maeterlinckschool gevraagd dit project - wat toen de naam had "Scholen helpen Scholen" van de grond te krijgen. De eerste werkreizen naar Le Kef maakten direct al duidelijk hoe nodig onze hulp was. Voor de meervoudige gehandicapte kinderen was geen enkele hulp op medisch, therapeutisch gebied aanwezig. Een lange weg van contacten met ouders, autoriteiten, met sociale diensten, etc. lag voor.
In 1997 kreeg ik extra hulp van een aantal jongeren om de Tunesische kansarme meervoudige gehandicapte kinderen in een meer menswaardig bestaan te voorzien. In het bijzonder op het gebied van het inrichten van een tijdelijk centrum voor hulp en een begin van scholing voor deze kinderen en Tunesische vrijwilligers.
Sinds 1997 gaat daar elk jaar een groep jongeren heen om te helpen. En vanuit de Maeterlinckschool en het Delftse Revalidatiecentrum gaan er jaarlijks diverse specialisten naar Le Kef. Er komen er ook regelmatig Tunesische begeleiders naar Nederland om hier stages te lopen op divers vakgebied. Sinds 21 januari 2002 zijn alle activiteiten gebundeld in de Stichting “Les Oiseaux Bleus” (De Blauwe Vogels).

Ik werk als orthopedisch instrumentmaker in Sousse, Tunesië. Mijn specialiteit is protheses maken. Als vrijwilliger werk ik nu 12 jaar samen met Nederland, eerst voor "Scholen helpen Scholen", daarna voor de Stichting "Les Oiseaux Bleus".

Ik doe dit om mijn land te helpen en om een toekomst te bieden aan de meervoudig gehandicapte kinderen van mijn land Tunesië.

Het is mij een eer samen met mijn Nederlandse vrienden te werken, vanuit het gevoel "vriendschap zonder grenzen".

M'n functie binnen het bestuur is secretaris. Maar de inhoud, naast de secretariële taken, is toch vooral meer betrokken zijn met de veelheid van activiteiten welke wij als stichting met de vele vrijwilligers ondernemen.
Ans Kool ken ik al vele jaren. Vanaf haar eerste betrokkenheid bij Le Kef leef ik sterk mee met het bijzondere van deze ongezochte, min of meer toevallig ontstane relatie met Tunesië.
Mijn motivatie heeft alles te maken met m'n bewogen betrokkenheid met de meervoudig gehandicapte kinderen in de aanvankelijk kansloze situatie waarin zij verkeerden. Evenzeer is m'n motivatie verankerd in het gevoel mee te kunnen helpen heel concreet bruggen te kunnen bouwen met en naar mensen in deze arabisch, islamitische, multiculturele samenleving die Tunesië is. Een klein land, vol eeuwenoude verbindingen met Europa, Afrika, het Midden Oosten. Er is veel verwantschap in onze geschiedenis, en er is zoveel wat we met elkaar gemeen hebben, veel meer dan de direct waarneembare verschillen.
Door het bestuur van Het Apostolisch Genootschap ben ik enkele jaren geleden gevraagd om mee te helpen aan het opzetten van een stichting waarin alle activiteiten gebundeld zouden worden.
Voor mijn werk binnen de stichting heb ik zeker nut van m'n opleiding als klinisch psycholoog, m'n jarenlange management ervaring in het bedrijfsleven en m'n kennis van gedrag, van organiseren en ontwikkelen. Doch onmisbaar is m'n gevoel van barmhartigheid en diep gevoelde betrokkenheid bij zoveel waardevolle mensen, hier in Nederland en in Tunesië.

Mijn functie binnen de stichting is assistent project coördinatie. Betreffende het project in Le Kef, Tunesië, houd ik mij voornamelijk bezig met de werkzaamheden (t.a.v. leerlingen en personeel) binnen de school / Centrum 'El Wifek'.
Op het gebied van de doelgroep 'meervoudig gehandicapte leerlingen' hebben wij al veel kennis/ ervaringen vergaard en deze wil ik graag delen met anderen. Toen de vraag uit Tunesië kwam of wij daarbij wilden helpen, wilde ik daar graag mijn steentje aan bijdragen.
In maart 1997 kwamen drie personeelsleden van de school 'El Wifek ' in Le Kef uit Tunesië, bij ons op school stage lopen. Mijn collega Ans Kool vroeg of er mensen waren die daarbij wilden helpen. Zodoende ben ik erbij betrokken geraakt.
Ik ben werkzaam als onderwijsbegeleidster op de Maurice Maeterlinckschool in Delft; een school voor speciaal en voortgezet speciaal onderwijs aan leerlingen met een lichamelijke of meervoudige handicap of langdurig zieke leerlingen. Ik heb dus dagelijks te maken met de doelgroep waar we momenteel voor en mee werken in Le Kef, Tunesië.
"Laat je hart spreken, dan voelen we bij elkaar de warmte, het respect en zijn er geen grenzen. Natuurlijk zijn er verschillen, dat is mooi en uniek. En we kunnen zo veel van elkaar leren. Wees onbevooroordeeld!"

Mijn functie binnen het project houdt voornamelijk in dat ik mij bezig houdt met het coachen en begeleiden van de jongeren die vanuit Nederland naar Tunesië gaan. Dit betekent dat ik in nauwe samenwerking met Ans Kool, Hetty Blaauw en Jolanda Kuipers de jongeren voorbereid voor hun reis naar Tunesië. Dit geld niet alleen tijdens de voorbereidingsperiode, maar ook tijdens de periode dat de jongeren zich in Tunesië bevinden. Tevens ben ik sinds april 2009 lid van het bestuur, ook hier houdt ik mij bezig met het jongerenproject binnen de stichting.
Mijn motivatie ligt in het feit dat ik wat wil en kan betekenen voor de ander. In het speciaal voor de mensen die niet voor zich zelf op kunnen komen, in dit geval de meervoudige gehandicapten kinderen in ontwikkelingslanden. Het gevoel dat ik een lans kan breken tussen de twee werelden door samenwerking maakt mij sterk. Vanuit mijn mogelijkheden als mens zie ik het als een doel om voor deze groep het leven aangenamer en meer waardevol te maken. Elke keer als ik in Tunesië ben weet ik, voel ik en ervaar ik, en wat het belangrijkste is van allemaal merk ik aan de kinderen dat ik een toegevoegde waarde kan hebben in hun leven. Dit is een wederkerig iets. Wat we met z’n allen die kinderen kunnen geven krijgen we zelf dubbel zo hard terug, het geeft een gevoel die elke waarde van het leven overstijgt. We helpen elkaar op basis van overeenkomsten en niet op basis van de verschillen en dat maakt het project een bijzonder project om aan mee te mogen helpen.
In 1998 ben ik zelf als jongere naar Tunesië gegaan om daar wat te kunnen betekenen voor de meervoudig gehandicapten kinderen. Dit was mijn eerst aanraking van het project. Sindsdien heb ik het niet meer los kunnen laten.
In mijn dagelijks werk ben ik met heel andere zaken bezig als met de zorg voor meervoudig gehandicapten kinderen. Ik heb een commerciële functie van waaruit ik ook wat kan betekenen voor mijn medemens, maar dan wel op financieel vlak. Ik heb in het verleden wel in de gehandicaptenzorg gewerkt in Nederland, maar kwam erachter dat ik daar niet mijn dagelijks werk van moest maken. Ik moest het juist zoeken buiten mijn werkkring, zodoende ben ik actief betrokken gebleven bij het project. In beide functies kan ik mijn idealen kwijt om wat te kunnen beteken voor de ander.
Ga er zonder vooroordelen naar toe, heb een open houding naar alles en iedereen, en je zult ervaren dat als je met de juiste en goede intentie bezig bent je wat kan betekenen voor die kinderen daar. Ik denk in kleine dingen, het zit hem niet in het grootte. Vaak is een aai over iemands bol, of een arm op iemand schouder een zichtbaar klein gebaar, maar voor die ander een groot goed.

1. What is your role in the project? - You could call me a coordinator between the Dutch and the Tunisien
1. Wat is je rol in het project?
- Je zou me een coordinator tussen de Nederlanders en de Tunesiers kunnen noemen

Binnen het bestuur van de stichting vervul ik de rol van penningmeester. In het Frans (de 2e moedertaal in Tunesië) zeg je "trésorier" en dat dekt eigenlijk veel meer de waarde, n.l. schatbewaarder. En dat probeer ik samen met de andere bestuursleden zo goed mogelijk te doen. We proberen de gekregen donaties op een zo goed mogelijke manier nuttig te besteden. Niet minder belangrijk is dat ik namens de jongeren deelneem in het bestuur.
Dat vind ik lastig te zeggen, maar ik denk dat de veelzijdigheid van de werkzaamheden mij motiveert. Omdat wij de lijntjes zo kort mogelijk proberen te houden heb je, zowel in Nederland als in Tunesië, contacten met de direct betrokkenen. Daardoor zie je de voortgang van het project en weet je ook zeker dat alles goed besteed wordt. Verder inspireert mij zeker de inzet die iedereen altijd weer heeft voor het project, zowel in Nederland als ook zeker in Tunesië.
Vanaf het moment dat de jongeren bij het project betrokken werden ben ik bij het project betrokken geweest. Op het moment dat ik van het project kennis nam, bijna 10 jaar geleden, maakte ik deel uit van de toenmalige "Groep van Zes" van het jongerennetwerk. Door het enthousiasme van één van de andere leden van de "Groep van Zes" heb ik me destijds opgegeven voor het eerste zomerkamp in 1997 en heb daar nooit spijt van gehad.
In mijn dagelijks werk als ERP specialist (Enterprise Resource Planning / dat is standaardsoftware, die de belangrijkste bedrijfsfuncties integreert in één totaalpakket) heb ik weinig raakvlakken met werkzaamheden die ik voor Les Oiseaux Bleus doe. Dat ervaar ik echter als zeer prettig.
"Met respect voor de ander en een gezond stukje flexibiliteit kan je veel bereiken en ontstaat er een waardevolle wederzijdse vriendschapsband."