'Tout le monde a le droit d’être semblable
à soimême'
auteur: Margreet Ruysbroek
Johan Taal, directeur de l’Ecole Maurice Maeterlinck:
“Un rêve est devenu réalité”, il sent vraiment
que ça. Mercredi prochain le centre El Wifek en Tunésie sera
ouvert, une école pour des enfants handicapés. Nous en avons
travaillé pour quinze ans. En 1991 j’ai été en
Tunésie pour la première fois. C’était à
l’invitation d’un médecin de Delft, qui voulait effectur
une sorte de participation entre des écoles à Delft et en Tunésie.
Pendant ce voyage nous avons visité bien des écoles et nous
remarquions qu, on ne voyait nulle part des enfants handicapés. J’ai
pensé: “Où sont- ils et où est-ce qu’ils
passent la journée?” Nous en avons nous informé et il
s’avérait qu’ils restaient dans des villages aux montagnes
– isolés et sans propre palce dans la société.
À ce moment le rêve est naquit pour réaliser un propre
centre pour ces enfants, où ils recevront de l’éducation
et du traitement thérapeutique. Un peu d’apres l’exemple
de notre Ecole Maurice Maeterlinck”.
“Retourné aux Pays Bas deux collègues,
Ans Kool et Astrid van der Helm, ont pris l idée. Elles ont établi
des contacts en Tunésie, ont cherché les enfants dans les villages,
des logements, et tout ce qu’on peut s’imaginer. Nous, comme école,
ont adopté le projet et formé une fondation et charché
des participants pour recuillir de l’argent, mais également des
matériaux de l’éducation et des choses utiles. Tant des
activités sont improvisées et tant des hommes ont participé
– il est impossible de mentionner tout. Peu à peu le rêve
commençait à prendre forme. Ça c’est vraiment formidable.
Après une période on pouvait acheter une propriété
foncière dans l’environ de la ville. En 2002 la première
partie du centre a été ouverte. Et maintenant une école
ravissante a été édifiée avec des salles de classe,
des espaces pour la physiothérapie, une cuisine, un atelier dans lequel
des élèves aînés peuvent travailler et un jardin
d’enfants dans la cour”.
“L’ouverture officielle de l’école
sera une f^te; j’en suis sûr que ça donne un sentiment
très bon quand nous nous trouverons là après tant d’années.
Qu’est-ce que c’était notre motivation? C’était
la chance de signifier quelque chose pour un autrui. Tout le monde a le droit
d’être semblable à soi-même dans la société;
c’est pour ça que nous en voulons travailler. Ça va ensemble
avec la philosophie de notre école – basée sur un rêve
de notre parrain Maurice Maeterlinck.
Dans “L’oiseau bleu” deux enfants, Mytyl
et Tyltyl, oint entendu dans un rêve que seulement l’oiseau bleu
peut sauver leur petite voisine malade. Ils cherchent dans tout le monde mais
l’oiseau bleu ne peut pas être trouvé quelque part. Enfin
ils offrent la petite voisine leur seule possession, un oiseau blanc. Et très
rapidement après la jeune fille a recouvré sa santé et
elle est heureuse.
L’oiseau bleu est le base de notre philosophie: donne
le meilleure de soi-même, de sorte que le meilleur dans un autrui puisse
être dévéloppé. C’est ça que nous
voudrions faire avec ce projet. Regardez le nom de la fondation: Les Oiseaux
Bleus!
'Iedereen heeft het recht zichzelf te zijn'
auteur: Margreet Ruysbroek
Johan Taal, directeur Maurice Maeterlinckschool: "Een
droom is werkelijkheid geworden, zo voelt het echt. Komende woensdag wordt
in Tunesië het centrum El Wifek geopend, een school voor gehandicapte
kinderen. Daar hebben we vijftien jaar aan gewerkt. In 1991 ben ik voor de
eerste keer in Tunesië geweest. Dat gebeurde op uitnodiging van een Delftse
arts die graag een soort partnership tot stand wilde brengen tussen scholen
in Delft en Tunesië. Tijdens die reis hebben we vele scholen bezocht
en wat erg opviel was dat er nergens gehandicapte kinderen waren. Ik dacht:
'waar zijn ze en waar brengen ze de dag door?'. Toen wij ernaar vroegen, bleek
dat deze kinderen in de bergdorpen bleven - geïsoleerd en zonder een
eigen plek in de samenleving. Op dat moment is de droom ontstaan om voor die
kinderen een eigen centrum te realiseren waar ze onderwijs en therapie krijgen.
Een beetje naar voorbeeld van onze Maurice Maeterlinckschool."
"Terug in Nederland hebben twee collega's, Ans Kool
en Astrid van der Helm, het idee opgepakt. Ze hebben contacten gelegd in Tunesië,
zijn op zoek gegaan naar kinderen in de dorpen, naar huisvesting, noem maar
op. We hebben als school het project geadopteerd, een stichting opgericht
en partners gezocht om geld op te halen, maar ook onderwijsmaterialen en ander
nuttige zaken. Er zijn zoveel activiteiten op touw gezet en zoveel mensen
hebben hun steentje bijgedragen - dat is allemaal niet op te noemen. Langzaam
maar zeker begon de droom vorm te krijgen. Dat is echt fantastisch. Na verloop
van tijd konden we een perceel kopen even buiten de stad. In 2002 werd daar
het eerste deel van het centrum geopend. En nu is daar een prachtige school
verrezen met klaslokalen, ruimtes voor fysiotherapie, een keuken, een atelier
waar de oudere kinderen kunnen werken en een speeltuin op de binnenplaats."
"De officiële opening van de school wordt straks een feest;
ik weet zeker dat het een heel goed gevoel geeft als we daar staan na zoveel
jaren. Wat onze motivatie is geweest? Het was een kans om iets te betekenen
voor een ander. Iedereen heeft het recht om zichzelf te zijn in een maatschappij;
daar willen we aan werken. Dat past ook bij de filosofie van onze school
- gebaseerd op een sprookje van onze naamgever Maurice Maeterlinck.
In 'De blauwe vogel' hebben twee kinderen, Mytyl en Tyltyl,
in een droom te horen gekregen dat alleen de blauwe vogel hun zieke buurmeisje
kan genezen. Ze zoeken de hele wereld af maar de blauwe vogel is nergens te
vinden. Uiteindelijk schenken ze het buurmeisje dan maar hun enige bezit,
een witte vogel. Heel snel daarna geneest het meisje en wordt weer gelukkig.
De blauwe vogel vormt de basis voor onze filosofie: geef
het beste van jezelf zodat het beste in een ander tot ontwikkeling kan komen.
Dat hebben we met dit project willen doen. Kijk maar naar de naam van de stichting:
Les Oiseaux Bleus, de blauwe vogels!