De Stroom - oktober 2006 blz 30/31 [Artikelen] de originele Nederlandse tekst vindt u onderaan deze pagina.
Soyez cette aide vous-même
Texte de Hetty Blaauw
Le neuf et le dix septembre 2006 étaient deux jours mémorables pour toutes les jeunes qui ont jamais coopéré au projet de jeunes en Tunésie. On a célébré que les jeunes travaillent bénévolement chaque été déja pour dix ans dans ce qu’on appelle dans Het Apostolisch Genootschap (l’Association Apostolique) ‘le projet de Tunésie’. Pour cette occasion cing Tunésiens en rapports étroits étaient présent, ensemble avec quelques fondateurs néerlandais du projet.
Samedi vers douze heures les premiers invités s’entraient dans l’école Maurice Maeterlinck à Delft. De tous les années il y avait un nombre des représentants. Après un déjeuner commun frère J.L. Slok essuyait les plâtres avec un discours. Approprié, parce que c’était lui qui a donné le départ, il y a dix ans, pour la contribution de Het Apostolisch Genootschap dans ce projet. Il remerciait toutes les jeunes gens qui ont jamais coopéré. Particulièrement il remerciait l’école Maurice Maeterlinck (MMS), initiatrice du projet. Cette école a donné l’opportunité à des jeunes apostoliques de prendre part dans ce projet humanitaire. Pour les jeunes il est une manière pour montrer leur idéal non seulement dans l’association, mais aussi dans le reste de la société. Non comme remplaçant de la vie communautaire, mais comme conséquence de la source d’inspiration, que nous prenons entre autre de notre être apostolique. Après frère Slok, le président de la fondation Les Oiseaux Bleus, directeur de la MMS et également fondateur du projet (voir page 28) parlait. Il accentuait que le projet est également fondu sur des amitiés passants des frontières. Dans une époque bien de tension, ça c’est la preuve qu’il peut être différent. Malgré bien des différences sur bien des choses, on se respecte et il y existe une pression commune pour réaliser des rêves. Après son discours nous avons écouté la chanson: “Somewhere over the rainbow”, appuyant son discours.
Entre les discours on avait d’occasion des films, des sketches et d’évoquer des souvenirs. A la fin les frères Yassin et Brahim Houla ont parlé. Ils sont des jeunes tunésiens, reliés au projet pour bien des années. C’était eux qui ont fait l‘appel pour bien faire flotter le drapeau. C’est à dire: soyez le vent qui ne frappe pas de bouger ces projets. N’attendez pas jusqu’`a il y arrive de l’aide, mais donnez un coup de main vous-même, si possible. C’était un après-midi unique, qui peut allumer les dix ans suivants de ce projet.
Les valeurs sous-jacents / Le dimanche il y avait un concert de jubilé dans la place de rencontre à La Haye, comme finale. Beaucoup des jeunes étaient présent, mais aussi un grand nombre des frères et sœurs de La Haye et environs. La plupart de la programme était construit par les talents qui ont jamais été en Tunésie. Ernst Leeflang chantait une chanson qu’il a écrite lui-même en Tunésie: “Voilà un moment” . La portée de cette chanson est qu’on doit avoir un moment pour soi-même pour réfléchir, de sorte qu’on puisse retrouver l’autre et soi-même. Si on a été en Tunésie, où on est submergé de tant des sentiments, des événéments bizars et de l’injustice, on reconnait ce sentiment. Annelieke Vermeulen et Jolanda Kuijpers chantaient ”When you believe”. Il s’agit de ce qu’on peut atteindre si on persiste à croire et si on est confiant. Alors on peut atteindre que les gens arrivent à maturité et des relations sont portées à un niveau plus élévé. Ce projet le prouve. C’était un bel après-midi avec bien de musique et des vidéos appropriés. Pour couronner le tout l’apostel arrivait. Il était venu spécialement de Velp pour rencontrer ses copains tunésiens. En premier lieu il ne voulais pas dire quelque chose, parce qu’il n’était pas vêtu en veston à cause de temps chaude. Mais Yassine trouvait une solution en donnant son veston à l’apostel, disant: “Ce veston s’applique à tous!” L’apostel souslignait encore une fois les mots de Sabri Dachraoui, personne de contact des Oiseaux Bleus en Tunésie: “Ce projet est un signal d’espérance dans ces jours pénibles. Dans les dix ans écoulés on a vu une distance entre les religions et les cultures différentes. Quand nous ne cessons pas servir les valeurs sous-jacents, nous pouvons servire comme médiation et convaincre les différances”.

A la fin de ce concert formidable tous, l’apostel, les jeunes et les invités tunésiens ont chanté : “I have a dream”. Ça mettrait le doigt dessus comme finale de ce concert donnant bien de confiance.


Wees zelf die hulp
tekst Hetty Blaauw
Negen en tien september 2006 waren twee memorabele dagen voor alle jongeren die ooit hebben meegewerkt aan het jongerenproject in Tunesië. Er werd gevierd dat er al tien jaar jongeren elke zomer vrijwilligerswerk doen voor wat binnen Het Apostolisch Genootschap bekendstaat als ‘het Tunesiëproject’. Voor deze gelegenheid waren vijf nauw betrokken Tunesiërs aanwezig en enkele Nederlandse grondleggers van het project.
Zaterdag twaalf uur druppelden de eerste gasten de Maurice Maeterlinckschool in Delft binnen. Van elke jaargang was er wel een aantal afgevaardigden. Na een gezamenlijke lunch was het broeder J.L. Slok die het spits afbeet met een speech. Toepasselijk, want hij was ook degene die tien jaar geleden het startschot gaf voor de inbreng van Het Apostolisch Genootschap aan dit project. Hij bracht zijn dank aan alle jongeren die ooit hebben meegewerkt. In het bijzonder ging zijn dank uit naar de Maurice Maeterlinckschool (MMS) waarvan het project uitgaat. Deze school heeft apostolische jongeren de mogelijkheid gegeven om deel te nemen aan dit humanitaire project. Voor de jongeren is het een manier om hun apostolische ideaal niet alleen binnen het genootschap te tonen, maar ook uit te dragen naar de rest van de samenleving. Niet als vervanging van deelname aan het gemeenschapsleven, maar als uitwerking van een inspiratiebron die we onder meer uit ons apostolischzijn halen. Na broeder Slok sprak Johan Taal, voorzitter van de stichting Les Oiseaux Bleus, directeur van de MMS en tevens grondlegger van het project (zie ook pagina 28). Hij benadrukte dat dit project mede gebouwd is op vriendschappen die grensoverschrijdend zijn. In een tijd vol spanning is dit het bewijs dat het ook anders kan. Ondanks verschillen op veel terreinen is er respect voor elkaar en een gezamenlijke drang om dromen werkelijkheid te laten worden. En dat is hier gerealiseerd. Na afloop van zijn speech hebben we geluisterd naar het lied ‘Somewhere over the rainbow’, dat zijn speech kracht bijzette.
Tussen de speeches door was er nog tijd voor films, sketches en het ophalen van talrijke herinneringen. Aan het eind hebben de gebroeders Yassine en Brahim Houla gesproken. Zij zijn Tunesische jongeren die al jaren bij het project betrokken zijn. Van hen kwam de oproep om de vlag vooral te laten wapperen. Dat wil zeggen: wees de wind die dit soort projecten in beweging houdt. Wacht niet af tot er hulp komt, maar wees zelf de helpende hand waar mogelijk. Het was een unieke middag die als aansteker kan dienen voor de volgende tien jaar van dit project.
Onderliggende waarden / Op zondag was er als afsluiting van het weekend een jubileumconcert in de plaats van samenkomst in Den Haag. Er waren veel jongeren aanwezig, maar ook een flink aantal broeders en zusters uit Den Haag en omgeving. Het grootste deel van het programma was opgebouwd door talent dat ooit mee is geweest naar Tunesië. Zo zong Ernst Leeflang een lied dat hijzelf in Tunesië geschreven heeft: ‘Even een moment’. De strekking van het lied is, dat je soms even een moment van overdenking moet hebben om jezelf en de ander weer terug te vinden. Dit gevoel is heel herkenbaar als je in Tunesië bent geweest, waar je overspoeld wordt door allerlei gevoelens, bizarre gebeurtenissen en onrechtvaardigheid. Annelieke Vermeulen en Jolanda Kuijpers zongen het lied: ‘When you believe’. Het gaat over wat je kunt bereiken wanneer je blijft geloven en vertrouwen. Dan kun je mensen tot ontwikkeling brengen en relaties naar een hoger niveau tillen. Dit project is er het bewijs van. Het was een mooie middag met veel toepasselijke muziek en videomateriaal. Als klap op de vuurpijl kwam de apostel langs. Hij was speciaal uit Velp gekomen om zijn Tunesische makkers te ontmoeten. In eerste instantie wilde hij niet spreken, omdat hij zijn jasje vanwege het warme weer niet aanhad. Yassine wist hier echter wel raad mee en de apostel kreeg van hem zijn jasje aangereikt onder het motto ‘deze jas past ons allemaal’. De apostel onderstreepte nog eens de woorden van Sabri Dachraoui, de contactpersoon van Les Oiseaux Bleus in Tunesië: ‘Dit project is een teken van hoop in deze moeizame tijden, waarin er in die tien jaar sprake is geweest van een verwijdering tussen verschillende religies en culturen. Als wij echter met elkaar de onderliggende waarden blijven dienen, kunnen we bruggen bouwen en verschillen overwinnen.’

Ter afsluiting van dit prachtige concert hebben allen die wilden, de apostel, jongeren en Tunesische gasten het lied ‘I have a dream’ gezongen. Dit was de spijker op de kop, als afsluiting van dit hoopgevende concert.