Où commencer?
Consacrer ses efforts à quelque
chose grande comme ça pendant un demi-an avec une groupe des gens,
ça ce n’est pas rien! Nous avons vu bien des choses: à
partir de dormir dans le froid glacial jusq’à transporter en
barge à Giethoorn sous le soleil brûlant. Mais aussi collaborer,
atteindre des dernières limites, voir de dures, lier des amitiés,
des hommes éliminés et des gens qui montent eux-mêmes
pendant les préparations. Et en réalité tout n’a
pas encore commencé . . . .
En ce moment je suis dans le bureau tapant, avec de la musique tunisienne dans le fond, soumis totalément dans la culture, en coopération avec nos amis tunisiens.
La route vers ces trois semaines était très
intensive et elle restait ainsi, jusq’au moment de l’arrivée
sur Monastir Airport. Arrivé dans le Lycée à El Kef,
c’était comme une rentrée pour une personne et pour
une autre comme dépaysé dans son nouvel environnement. Là
nous disposons du Lycée pendant le temps que nous passons là.
À El Kef nous avons travaillé au Centre pour les handicapés,
entretemps dans un stade très avancé. Tous les murs sont
debout et la plupart des locaux sont mis en service. Il y avait presque
rien à faire pour nous, de sorte que nous puissions nous mettre
à la préparation du but de notre voyage: le camp d’été
pour les enfants handicapés.
Travail humain dans l’intérêt de
la dignité humaine n’est pas prêt dans un instant et
cependant il est facile à faire. Et ceux qui ont pensé que
ça n’était pas impossible , l’ont réalisé!
Hier on était là, enfin. Anxieux nous
arrivions dans l’auberge de jeunesse à Bizerte. Nous nous
en avons donné de bon temps en allant à la plage, mais à
la rentrée le premier autobus avec des enfants était déjà
là. La première impression était magnifique: toute
tension que nous avions expérimentée glissait de nos épaules
et après un soir hectique nous tombions dans nos lits, épuisés.
Fatigué, mais déjà satisfait; on peut bien s’imaginer
comment nous nous sentons dans dix jours…. L’ aide et l’appréciation
que nous ressentons des Tunisiens, travaille comme un moteur et une force
positive, dont nous avons besoin, à part de l’aide mutuelle.
Nous passerons dix jours magnifiques…. dans tout
cas: on a pris un bon départ. Au revoir!! Groupe de Tunisie 2005
Waar te beginnen?
Een half jaar lang met een groep
mensen naar zoiets groots toewerken is niet niks. We hebben al ontzettend
veel meegemaakt met z'n allen. Van in de vrieskou slapen tot punteren in
Giethoorn in de brandende zon. Maar ook samenwerken, deadlines halen, afzien,
vrienden maken, mensen die afvielen en mensen die in de voorbereidingen
al boven zichzelf uitstegen. En het was toen nog niet eens echt begonnen
. . . .
Nu zit ik op een kantoor te typen met Tunesische muziek
op de achtergrond, volledig ondergedompeld in de cultuur, samenwerkend met
inmiddels onze Tunesische vrienden.
De weg naar deze drie weken was intensief en bleef dat
tot het moment dat we op Monastir Airport aankwamen. Aangekomen op het Lyceum
in El Kef voelde het voor de een als thuis en voor de ander onwennig, nieuw
en vreemd. Wij hebben daar de beschikking over het Lyceum voor de tijd die
we daar doorbrengen. In El Kef hebben we gewerkt aan het Centrum voor gehandicapten,
dat inmiddels vergevorderd is. Alle muren staan overeind en het merendeel
van de lokalen zijn in gebruik genomen. Heel erg veel was er voor ons niet
te doen, hetgeen ons tijd gaf voor de voorbereiding op het uiteindelijke
doel van de reis: het zomerkamp voor gehandicapte kinderen.
Mensenwerk in het belang van menswaardigheid is niet zomaar
klaar en toch is het eenvoudig om te doen. En degenen die dachten dat het
niet onmogelijk zou zijn, hebben het waargemaakt!
Gisteren was het dan eindelijk zover. Vol spanning kwamen we aan in de
jeugdherberg in Bizerte. Even hebben we het er nog van genomen en zijn
naar het strand geweest, maar toen we terugkwamen, stond de eerste bus
met kinderen al voor onze neus. De eerste indruk was geweldig, alle spanning
die we voelden, gleed van onze schouders en na een hectische avond vielen
we doodmoe in onze bedden. Moe, maar nu al voldaan; moet je nagaan hoe
we ons over tien dagen voelen... De hulp en waardering die we krijgen
van de Tunesiërs werkt als een positieve, stuwende kracht die we
naast de hulp van elkaar absoluut nodig hebben.
Het worden tien fantastische dagen... de kop is er in
ieder geval af. Tot ziens!
Tunesiëgroep 2005