Na een periode van maandenlange voorbereiding vertrok 1 juli 2003 een nieuwe groep jongeren voor drie weken naar Tunesië. Na twee en een half uur vliegen kregen ze een warm onthaal, het was namelijk minstens 45C. Eerst maar even een dagje acclimatiseren dus.

Daarna werd het tijd om ons echt nuttig te gaan maken. In een bus vertrokken wij richting El Kef. In de week die daarop volgde, hebben we de inventaris van de school (voor meervoudig gehandicapte kinderen) gerepareerd, zoals de rolstoelen en een snoezelbak. We hebben alles schoongemaakt en ook aantal meubelstukken vervaardigd, alles in samenwerking met de Tunesische betrokkenen. Regelmatig werd het werken ons daar lastig gemaakt, doordat de watertoevoer was afgesloten.

Het schooltje was verleden jaar in gebruik genomen, en in het tweede gedeelte van 2003 werd begonnen met de bouw van het tweede gedeelte dat een revalidatiecentrum moet worden. Voor de continuïteit van het project is het van belang dat er ieder jaar weer een groep jongeren naartoe gaat, zeker om de contacten tussen Nederland en Tunesië te bevorderen wat weer ten goede komt aan het project.

Na een week gewerkt te hebben in El kef was het tijd om onze missie voort te zetten in Bizerte, waar we voor tien dagen een kamp voor de meervoudig gehandicapte kinderen uit El kef hadden georganiseerd. Op woensdag 15 juli was het zover: twee bussen met Tunesische kinderen kwamen aan bij de jeugdherberg. We waren praktisch direct verknocht aan deze schattige kinderen. Voor sommige van ons, zeker degene die nog nooit met gehandicapte kinderen hadden gewerkt, was het wel even een schok. In Nederland hebben gehandicapte kinderen veel hulpmiddelen. Deze kinderen hadden dat zeker niet. De meeste hadden maar één paar kleren mee voor het hele kamp. Kinderen die eigenlijk een rolstoel nodig hadden moesten overal naar toe gedragen worden. Voor de kinderen, en voor ons ook, ging een wereld van nieuwe ervaringen open. Sommige kinderen die hoog in de bergen wonen waar geen waterleiding is, gingen voor het eerst van hun leven onder de douche. Andere kinderen wilden het liefst de hele dag hun tanden poetsen, of dachten dat ze met een tandenborstel hun haar konden kammen. 's Morgens gingen we vaak naar het strand. De kinderen die eigenlijk in een rolstoel zouden moeten zitten, hadden in het water wat meer mogelijkheid om zich te bewegen. In het begin was het heel eng voor hen om het water en ons te vertrouwen, maar met behulp van de Tunesiërs die onze geruststellende woorden konden vertalen werd het één groot waterfestijn. Als wij er maar voor zorgden dat hun hoofd boven water bleef, konden zij de rest van hun lichaam eindelijk eens vrij bewegen.

Het einde naderde alweer snel. Een aantal kinderen hebben we in die tien dagen echt zien groeien. Er was een jongen die in het begin niets zei, maar doordat Stefan dierengeluiden maakte, ging hij zelf ook aan een stuk door miauwen. Ook onderling kregen de kinderen steeds beter contact en soms leek het echt een beetje op een schoolkamp. Het afscheid was emotioneel. Het liefst hadden we alle kinderen mee willen nemen naar Nederland.

Ik denk dat ik voor de hele groep spreek, als ik zeg dat we hier iets van onze idealen hebben kunnen waarmaken. Het resultaat van ons voornemen om een stukje geluk te brengen, was goed te zien op momenten dat je een meisje blij zag worden van haar nieuwe tandenborstel, of een kind dat je voor het eerst van zijn leven zag zwemmen, of dat je een -op het oog passief- jongetje ineens als een wilde hond over het gras zag kruipen. Het is heel gaaf om deze kinderen blij te maken met dingen die voor ons heel normaal zijn, daardoor kunnen we zelf ook weer blijer worden van normale dingen. We hadden vaak niet eens zoveel materiaal nodig om de kinderen te vermaken. Ze vonden het dikwijls het leukst om ons liedjes of woordjes te leren en om samen met ons te zwemmen. Al met al zijn deze drie weken onvergetelijke geweest waarbij zowel de Nederlandse jongeren als de Tunesische kinderen weer een ervaring rijker zijn geworden.