De kinderen van de eerste kring uit Zaandam hebben zich ingezet voor het Tunesiëproject. Zij wilden graag hun steentje bijdragen aan het zomerkamp voor meervoudig gehandicapte kinderen. Ze hebben prachtige schilderijen gemaakt, waarbij het ritueel ‘de doop’ centraal stond. De doopschaal werd op veel verschillende manieren afgebeeld, ieder maakte zijn eigen creatieve versie. Half juni reizen zuster A. Kool-Ruis, broeder P.J. van der Velden en broeder J. van der Linden naar Tunesië. Het is er veilig genoeg na de revolutie in het land dit voorjaar. Als bestuursleden van de stichting Les Oiseaux Bleus gaan zij de voortgang van meerdere projecten bekijken en houden ze de nodige gesprekken en bezoeken voor het zomerkamp van dit jaar voor meervoudig gehandicapte kinderen. Broeder Van der Linden schrijft elke dag zijn belevenissen op. Jan van der Plas heeft gisteren een cheque overhandigd aan Ans Kool van de stichting Les Oiseaux Bleus. De cheque is ter beschikking gesteld door Floripro Services/Syngenta en Kwekerij Peter van der Plas uit het Westland. Waar te beginnen? Je bent tweemaal mee geweest naar Tunesië. Was dat ‘beroepsnieuwsgierigheid’ of waren er ook andere motieven?. Waarom heb je voor dit project gekozen? ‘Ik wil graag iets voor anderen betekenen en dit project biedt een uitgelezen kans. Zelf heb ik een gehandicapt broertje en weet wat voor zorg dat meebrengt. In Tunesië is voor gehandicapte kinderen geen plaats in de maatschappij. Ik kijk graag naar mogelijkheden in plaats van naar beperkingen. Het geeft me voldoening om de kinderen daar een paar weken alle liefde en aandacht te geven. Apostolisch cabaret op zijn best Wie een avond wil lachen, zingen en genieten, moet beslist een bezoekje brengen aan de Sing-a-Iong voorstelling die komend najaar door het land trekt. Vier apostolische jongeren zorgen met hun sketches en meezingliederen voor ongekende hilariteit en bezinning tegelijk. Met een f1inke knipoog naar de apostolische cultuur en menselijk gedrag krijgen de vier alle handen op elkaar en is de polonaise-rondgang aan het eind van de avond niet meer te stoppen.
Bergschenhoek – Burgemeester Ewald van Vliet loste woensdagavond 16 september klokslag half zeven het startschot voor de jaarlijkse Besosloop in Bergschenhoek. Naar schatting rond de 750 kinderen van alle basisscholen van Bergschenhoek namen aan deze sponsorloop mee waarvan de opbrengsten altijd voor een goed doel zijn. Al tien jaar gaan Nederlandse jongeren naar El Kef in Tunesië om bij te dragen aan een meer leefbaar en zonniger leven voor de lichamelijk en meervoudig gehandicapte kinderen in die regio. Hoe beïnvloedt de ontmoeting tussen Nederlanders en Tunesiërs die bij het project betrokken zijn, hun leven? En gaat de invloed ervan nog verder? Johan Taal, bestuurslid van Les Oiseaux Bleus en directeur van de Maurice Maeterlinckschool in Delft, stond aan de wieg van het project en vertelt over zijn ervaringen. Negen en tien september 2006 waren twee memorabele dagen voor alle jongeren die ooit hebben meegewerkt aan het jongerenproject in Tunesië. Er werd gevierd dat er al tien jaar jongeren elke zomer vrijwilligerswerk doen voor wat binnen Het Apostolisch Genootschap bekendstaat als ‘het Tunesiëproject’. Voor deze gelegenheid waren vijf nauw betrokken Tunesiërs aanwezig en enkele Nederlandse grondleggers van het project. Dit jaar viert de stichting Les Oiseaux Bleus feest! Het jongerenproject bestaat tien jaar en op 3 mei is het centrum El Wifek (zie juninummer) voor meervoudig gehandicapte kinderen geopend. Het jubileum wordt op 9 en 10 september gevierd: zaterdag in de Maurice Maeterlinckschool in Delft met een feestelijke reünie voor de jongeren en zondag in de plaats van samenkomst in Den Haag met een groot benefietconcert. De zwaar autistische jongen, die plotseling toch woorden tegen hem sprak, het spastische meisje dat een wiegeliedje voor haar zong. Het zijn de herinneringen aan die kleine, 'warme' gebeurtenissen die Miriam de Graaff en Hugo Venhorst koesteren. De lange reis van Nederland naar El Kef in Tunesië is niets vergeleken bij de weg die het samenwerkingsproject moet gaan om hulp te geven aan de meervoudig gehandicapte kinderen in dat bergstadje. Maar nu is een belangrijke mijlpaal bereikt: op 3 mei was de feestelijke opening van het centrum voor deze kinderen. Dit jaar viert de Stichting Les Oiseaux Bleus feest! De bouw van het centrum El Wifek ('door samenwerking sterk') is voltooid. Door vele Tunesiërs en Nederlanders is hierin samengewerkt. Ook door apostolische jongeren als activiteit in de zomerprojecten. Dit jaar vieren we tevens het tiende jaar van dit jongerenproject! Op 3 mei is het centrum feestelijk geopend! De droom is werkelijkheid geworden!
Een droom is werkelijkheid geworden, zo voelt het echt. Komende woensdag wordt in Tunesië het centrum El Wifek geopend, een school voor gehandicapte kinderen. Daar hebben we vijftien jaar aan gewerkt.
Op woensdag 7 september werd de ambassadeur van Tunesië, mevrouw Aoui, ontvangen door onze koningin. Dit is een traditie als een ambassadeur na zijn of haar werktermijn vertrekt uit Nederland. Enkele weken voor die dag ontving ‘madame J.W. Kool-Ruis’ van de Tunesische ambassade een uitnodiging om bij de afscheidsbijeenkomst aanwezig te zijn.
Alles begint met 'één': de lange weg met een eerste stap, een grote muur met een kleine steen. Waar te beginnen? Een half jaar lang met een groep mensen naar zoiets groots toewerken is niet niks. We hebben al ontzettend veel meegemaakt met z'n allen. Van in de vrieskou slapen tot punteren in Giethoorn in de brandende zon. Maar ook samenwerken, deadlines halen, afzien, vrienden maken, mensen die afvielen en mensen die in de voorbereidingen al boven zichzelf uitstegen. En het was toen nog niet eens echt begonnen . . . . Wees zelf de verandering die je in de wereld wilt zien. Op 24 juli 2004 was het zover. Na maanden van voorbereiding gingen we met een groep van twintig jongeren op weg naar Tunesië. Na een periode van maandenlange voorbereiding vertrok 1 juli 2003 een nieuwe groep jongeren voor drie weken naar Tunesië. Na twee en een half uur vliegen kregen ze een warm onthaal, het was namelijk minstens 45C. Eerst maar even een dagje acclimatiseren dus. Ik werkte al geruime tijd als leerkracht op de Maurice Maeterlinckschool, een school voor kinderen met een meervoudige handicap. Onze school zou zich in het kader van een project in Tunesië voor het oprichten van een soortgelijke school in El Kef inzetten. In 1992 vroeg m’n directeur Johan Taal me, of ik de leiding van dit project op me wilde nemen. In eerste instantie heb ik “nee” gezegd. Het overviel me; ik wist niet wat het inhield en wat van me verwacht werd. Ik kreeg toen het advies eens met andere directeuren te gaan praten die in het project meewerkten. Die gesprekken bevielen me eigenlijk ook niet zo. Het ging me te langzaam en er gebeurde te weinig in praktische zin. Op 17 juli stonden we dan eindelijk verwachtingsvol klaar op Schiphol. Na een reeks van voorbereidingssamenkomsten en veel inspanning begon de trip met het vliegtuig naar Monastir, vanwaar we per bus verder gingen naar Sousse en El Kef. Dit jaar ging voor de derde keer een groep jonge mensen naar El Kef voor een werkvakantie. De groep bestond uit achttien jonge mensen. We hebben er gewerkt aan het opknappen van een schooltje voor meervoudig gehandicapte kinderen en een weeshuis. Brief met onze dank aan Het Apostolisch Genootschap in Nederland Waarom reageer je op een oproep in het maandblad om mee te gaan helpen bij het opknappen van een schooltje voor meervoudig gehandicapte kinderen in Le Kef, hartje Tunesië? Is het de uitdaging, het goede doel, het willen ontdekken van een andere cultuur en andere mensen? Of is het om gezellig met een groep van twintig mensen te knutselen aan meubels en wandversieringen?