Aankomst in Tunis. Sabri Dachraoui begroet ons en direct is er de bewogenheid van de ontmoeting. Een stroom van woorden over de spannende maanden, de bevrijding van angst. Mensen durven vrijuit hun gedachten te delen. Ook hun zorgen over toerisme, industrie, ICT en landbouw voor de ontwikkeling van de economie. Op dit moment is alleen de landbouw sterk in ontwikkeling. Nieuwe keuzes zijn al gemaakt: vooral investeren in (infra)structuur van de perifere gebieden. Voorheen bleef de welvaart beperkt tot Tunis en de kuststreek. Sabri vertelt bewogen en dat raakt ons. ‘Wat heb ik het nodig om jullie nu te ontmoeten om gesterkt, bemoedigd te worden.’ We praten samen en ontmoeten jongere en oudere Tunesiërs. Elk gesprek doet voelen hoe sterk we met elkaar verbonden zijn. Eén wereld, één doel: in liefde werken aan meer menswaardigheid.

Van Tunis naar El Kef, ruim 4 uur onderweg. Eerst samen met Sabri naar de plaats waar zijn vader Mohammed begraven ligt; een ontroerend moment aan het graf. Onderweg is te zien hoe hard gewerkt wordt aan een ingrijpende vernieuwing van de weg. Het geeft de eerste nieuwe stappen na de revolutie weer: voorheen werden bijna alle investeringen in Tunis en enkele kuststreken gedaan, nu meer in de armere regio’s. ’s Middags spreken we Imed Dachraoui, architect in El Kef, over de bouw van een schuur voor opslag van oogst en werktuigen, en een verblijf voor werkers aan ons landbouwproject. Omdat El Wikef door de overheid niet erkend wordt als onderwijsinstelling, is het afhankelijk van de financiële steun uit Nederland. Dit project is bedoeld om een continue financiële bron te worden om meerdere centra voor gehandicapte kinderen te ondersteunen. We bespreken de eerste fase van de bouw met deze mooie man, vol gevoel voor het doel van onze projecten in Tunesië. Vanavond verder met een drietal Tunesiërs in gesprek over hun onmisbare, ook vrijwillige inzet voor het jaarlijkse zomerkamp. En tussendoor belt priester Riemers, meelevend met onze missie.

Verrast begroet de kok van het hotelletje in El Kef ons, kust ons, omhelst ons. Met gebaren en in gloedvol Arabisch verstaan we op deze pinksterdag precies wat hij ons zegt. Ervaart uit ons de zuiverheid van ons hart en kust en omhelst ons weer. Al waren we alleen maar voor hem naar El Kef gekomen. Na het diner volgt een enthousiast gesprek met een achttal jeugdige Tunesische advocaten/ juristen die in dezelfde ruimte de maaltijd genoten. Allen afgestudeerd, zonder werk, maar vol moed om in vrijheid en zonder angst de toekomst in te gaan. Een welhaast feestelijk moment van verbondenheid in dezelfde idealen. Flyers en visitekaartjes worden als kostbare geschenken aanvaard. Laat op de avond komen Habib, Hamsa en Raouf. Alle drie zullen zij, zoals al vele jaren, actief meehelpen met het zomerkamp. We bespreken het programma dag voor dag en vooral alle bijzondere aandachtspunten voor dit jaar: extra zorg voor veiligheid en optimale communicatie. Wat ben ik onder de indruk van deze prachtige jonge mensen.

Bezoek aan El Wifek, het centrum voor meervoudig gehandicapte kinderen. Triest gevoel overvalt ons, geen kinderen, geen personeel. Triest, want dit betekent dat de gehandicapte kinderen al maanden thuis zijn. Geen school, geen fysiotherapie en het betekent meestal op bed liggen, hele dagen. We voelen de effecten van de revolutie: geen bestuur in de provincies, onzekerheid over juist de zorg voor de zwaksten, geen salaris voor personeel, etc. De hoop is gericht op na de zomer, een nieuw bestuur, een nieuwe aanpak.

We reizen verder en zoeken in een troosteloos berglandschap een gezin op met negen kinderen, van wie vijf autistisch en twee ernstig meervoudig gehandicapt. De vader is net weduwnaar, diep verdriet, pure armoe. En toch tranen van dank voor ons bezoek en enkele gaven. En de twee gehandicapte kinderen geven een stralende lach.

’s Middags stellen we Samir, apotheker in El Kef, de vraag of hij met Sabri de verantwoordelijkheid wil delen voor de zorg vanuit Les Oiseaux Bleus voor de projecten in Tunesië. Dat wil hij van harte; het verheugt ons zeer!

Op naar Tunis, een lange reis. Het verheugende werk aan de weg geeft wel veel oponthoud en pas laat in de avond arriveren we daar.

De ochtend besteden we aan het maken van definitieve uitnodigingen voor de kinderen uit Sidi Bousaïd en Sidi Thabet. ’s Middags spreken we met Noura en Houda. Beide jonge vrouwen zijn maatschappelijk werker en actief in de zorg voor gehandicapte kinderen. Ze zijn goed opgeleid en al meerdere jaren nauw betrokken bij de zomerkampen. Met hen de afspraken gemaakt voor het komende zomerkamp. Onder de indruk van deze mooie mensen. Even later voegt Moustapha zich bij ons, blijmoedig en vol vertrouwen over de nabije toekomst. Een dezer dagen zullen nieuwe mensen benoemd worden op sleutelposten op sociale zaken en in de provincies. Hét moment om contact te zoeken met deze mensen en hen te informeren over onze projecten.

Ook vandaag proeven we de ontspannen sfeer in Tunis. Dus gewoon veilig en vertrouwd met de taxi en vervolgens met Moustapha en Aïda op weg naar Sidi Thabet, centre Essaned: het grote centrum voor meest ernstig gehandicapte weeskinderen. Zien wat we dit jaar voor hen en met hen kunnen ondernemen. En om goede afspraken te maken over komend zomerkamp, over welke kinderen, welke begeleiders, wat voor vervoer en voorzieningen. We ontmoeten de nieuwe directeur, vanaf begin jaren negentig werkzaam in El Kef; een aangenaam weerzien. We luisteren naar Aïda, psychologe, die vertelt van haar recente werkbezoek aan Nederland. We spreken met elkaar over de kijk op de ontwikkelingen van de kinderen, de benadering van de jongeren, onze visie en vooral wat we van en met elkaar leren. We nodigen, tot blijdschap van de Tunesische begeleiders, negentien(!) kinderen uit. We bespreken wat nodig is: de bus, de chauffeur, een verpleger, drie á vier begeleiders, de data en tijden, etc. Uitgebreid gaan we in op al wat nodig is aan toezicht, veiligheid, het regelen van EHBO, verpleging, etc.

De openheid van de vijf Tunesiërs met wie we om de tafel zitten, is opmerkelijk. Vorige jaren was alleen de directeur aan het woord, nu heeft ieder spontaan deel aan het overleg. De sfeer van vrijheid en gelijkwaardigheid treft ons heel sterk en maakt het samenwerken licht. Sterk voelen we dezelfde motivatie om alles te doen voor een optimale zorg voor ‘onze’ kinderen! Na de echte teambespreking lopen we nog enkele afdelingen binnen. We zien de snoezelruimte – die er is dankzij WWvK en onze jongeren – en ontmoeten meerdere kinderen en begeleiders. Ontroerende, vreugdevolle begroetingen. Alles is veranderd en niets is veranderd.

Op tijd op weg naar La Marsa; prachtig weer. Op een terras in de schaduw een gesprek met Aïda. Zij werkt al meerdere jaren mee vanuit Sidi Thabet. We bespreken met haar dag voor dag wat geregeld is en nog moet worden voor het zomerkamp. Details zijn essentieel. Goed te weten hoe Aïda ingewerkt en accuraat is, initiatieven neemt, organiseren en leidinggeven kan. Dit jaar zijn er goede stappen gezet, opdat meer en meer de verantwoording in handen komt van Tunesische mensen. En wij, wij helpen graag! De verwachting dat dit jaar de ‘Section Tunisie Les Oiseaux Bleus’ formeel opgericht zal worden, versterkt de positie van de Tunesische vrijwilligers die zich met passie inzetten voor de meervoudig gehandicapten in dit land.

’s Middags met Sabri op bezoek in de jeugdherberg in Rimel, nabij Bizerte. Kennismaken met de directeur en deze voor ons nieuwe locatie, en afspraken maken. Wij zijn zeer content met de mooie ligging van dit ‘Centre de Vacance’ buiten de stad Bizerte. In de bossen, vlak achter de kust met een prachtig strand op enkele honderden meters. Wel sjouwen om het duin over te komen met de kinderen in de rolstoelen. Het terrein, de slaapkamers en het sanitair zien er zeer verzorgd uit. De heer Habib, directeur, ontvangt ons hartelijk en we hebben een goed overleg. Het centrum kent duidelijke regels voor rusttijden, voor wat wel en niet mag … Vast even wennen, maar het geeft toch een goed gevoel dat er zo zorgvuldig met alles wordt omgegaan.

We hebben een afspraak op de Nederlandse ambassade. De ambassadeur zelf is met vakantie, dus ontmoeten we één van de ons bekende medewerkers. We delen onze ervaringen van deze week, van de achterliggende maanden en de ontwikkelingen in Tunesië. We spreken het komend zomerkamp door. Al jaren ondervinden we alle medeleven en support van onze ambassade. Vertrouwd om altijd op hun hulp te kunnen rekenen en de waardering voor ons werken te ondervinden!